Başkasıyla Olamam

Duruyorum ve düşünüyorum...

Bunca koşturmaca, heyecanla bir şeyler yapma isteği, mücadele...

Çaba,

Hayatımda acaba neleri kaçırıyorum?

Bana en çok ihtiyacı olduğu sırada ailemi, sevgilimi ihmal mi ediyorum?

Başlangıçta gösterdiğim sevgiyi, romantizmi sonradan esirgiyor muyum diye düşünüyorum...

Acıyı ve sevinci yeterince paylaştık mı acaba?

Sanki birisi arkamdan kovalıyormuşçasına yaşıyorum hayatı...

Ve en çok da sevdiklerimi ihmal ettiğim düşüncesiyle acı çekiyorum.

Onlarsız ne yapabileceğimi, nasıl duracağımı düşünemiyorum...

Tatminsiz mi oluyorum yoksa?

Sahip olduklarım ile yetinemiyor muyum yoksa?

Ne fayda ki yaralarım giderek büyüyor...

Kalabalıklar içinde yalnızlığımı yaşıyorum.

Yükseldikçe küçülen dünyayı görüyorum...

Aslında ne kadar da küçük bir dünyamız var diyorum...

Yalnızlık çırılçıplak koynuma giriyor...

Görüyorum,

Biliyorum,

Ama çaresizce ne yapacağımı bilemiyorum...

Sevgiyle umut veren dudakları arıyorum.

Ve evet biliyorum,

Başkasıyla olamam...